De beslissing om het DNA-onderzoek al of niet te laten uitvoeren is niet eenvoudig, maar nog moeilijker wordt het als je blijkt drager te zijn van een BRCA-mutatie en moet kiezen voor een preventiestrategie. Daarom wordt er in elk genetisch centrum veel aandacht geschonken aan psychologische ondersteuning.

Hierbij is het zeker niet de bedoeling om de vraag van de patiënt te evalueren of zijn/haar beslissing in vraag te stellen, maar wel om de vraagstelling te verdiepen en steun te geven als daar behoefte aan is. Er staat altijd iemand klaar als je het moeilijk hebt, zowel voor als na de test. Je kunt er altijd terecht voor raad, een gesprek, een troostend woord, …

Het is niet voor iedereen even vanzelfsprekend om (binnen een ziekenhuiscontext) over gevoelens te praten, dit wordt ook gerespecteerd.

Voor je de test laat uitvoeren, moet je goed nadenken over de gevolgen als zou blijken dat je geen drager bent van een BRCA-mutatie, maar zeker ook over de gevolgen als je wel drager zou zijn.

Ook na de bekendmaking van het testresultaat is het belangrijk om eerst wat tijd te nemen voor jezelf, voor je actie onderneemt. Ieder resultaat – hetzij gunstig, hetzij ongunstig – vraagt persoonlijke verwerking. Daarom is het ook na de testprocedure mogelijk om nog eens langs te gaan voor een gesprek.

Om je even op weg te zetten:
-	Hoe zal je je voelen als je drager bent? En als je geen drager bent?
-	Bij wie kan je terecht als het wat minder gaat?
-	Zal jij ermee kunnen omgaan? En je partner?
-	Zal je familie ermee kunnen omgaan?
-	Hoe denken je kinderen er over?
-	Wat als je nog kinderen wil krijgen? (want als jij drager bent, hebben al je kinderen 1 kans op 2 om ook de mutatie te dragen)
-	Zou je preventieve chirurgie overwegen als je drager bent?
-	Zal je je schuldig voelen als jij geen drager bent maar bijvoorbeeld je zus wel?
-	...

-	“Er zit borstkanker in mijn familie. Ik ben zo bang dat ik het ook zal krijgen…”
-	“Hoeveel kans op borst- en/of eierstokkanker heb ik nu eigenlijk écht?”
-	"Wil ik me wel laten testen? Enerzijds wil ik het echt graag weten, anderzijds ben ik doodsbang dat het resultaat slecht zal zijn…”
-	“Ik wil er wel over praten in de familie, maar het ligt zo gevoelig. Sommigen willen er liever niet meer aan herinnerd worden.”
-	“Ik zie het echt niet zitten om mijn borsten preventief te laten wegnemen. Maar ik zie het ook niet zitten om te wachten op het moment dat die tumor komt! Hopelijk ben ik er dan snel genoeg bij…”
-	“Ik ben drager. Ik ben drager. Ik ben drager. Ik ben drager. Wel tientallen keren heb ik het al gezegd aan familie en vrienden, maar het went niet. Het besef doet telkens nog evenveel pijn.”
-	“Soms lig ik ’s avonds in bed en beklemt me het gevoel dat er in elke cel van mijn lichaam een BRCA-mutatie zit. Dan ben ik niet meer mezelf, maar één grote BRCA-mutatie.”
-	“Het resultaat was goed: ik ben géén drager. Maar toch kan ik niet intens gelukkig zijn met dit goede nieuws. Ik voel me schuldig ten opzichte van mijn zus die wel drager is.”
-	...

Dit zijn slechts enkele vaak voorkomende reacties. Misschien herken je je wel in één ervan. Als je nog meer wil lezen, ga dan eens een kijkje nemen op ons forum. Of als je eens een babbel wil met iemand die in dezelfde situatie zit als jij, voel je dan welkom op een Natarelle-activiteit.